Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2008

Οχι άλλη παρακμή γαμώτο....


Μια φορά κι έναν καιρό είχε κατεβέι ολόκληρο το τμήμα μου στη βιβλιοθήκη του σχολείου. Τα κορίτσια τα είχε πιάσει το συναισθηματικό τους, και μιας και ήμουν η μοναδική που διαβάζει ποίηση, μου ζήτησαν να τους βρώ ένα καλό ποιήμα για να διαβάσουμε όλες μαζί. Και τους βρήκα ένα από τα αγαπημένα μου. Το απόσπασμα IV από το μονόγραμμα του Ελύτη:




Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
Είμ’εγώ,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,μ’ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς
Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς
Νά μάς θάψουν κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,ν’ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει
Στά νερά ένα-- ένα , μ’ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες Τών Αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.




Ενώ διάβαζα λοιπόν, ξεκίνησαν όλες μαζί...."Άχ, τι ωραίο...Αυτό δεν το χε πεί αυτός από τους δύο ξένους στην γομενά του μια μέρα που χανε πάει στην παραλία..???" "Αχ, ναι ναι αυτό έιναι το θυμάμαι, τι ωραίο ήταν...","Πάρα πολυ είχα συγκινηθεί...","Τι ωραίο επεισόδιο..."
Και το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό εκείνη τη στιγμή, ήταν : οχι άλλη παρακμή ρε γαμώτο...
Μοναδική πηγή γνώσης κ αναγνώρισης τελικά είναι στ' αλήθεια η τηλεόραση.Είναι σαν μια μυστική σύμβαση που την έχουν αποδεχτεί όλοι. Αν το χεις δεί εκεί είναι καλό, είναι αλήθεια.
Και βέβαια σε μερικές περιπτώσεις ο μόνος τρόπος να μάθεις κάτι, είναι να το πάιξει η τηλεόραση.
Οι σημερινοί άνθρωποι τελικά δεν κάνουν διακρίσεις....Είτε πρόκειται για τέχνη, είτε για συναισθήματα, είτε για το ποιά μάρκα σερβιέτες θα αγοράσουν, αναγνωρίζουν μόνο οτι έχουν δέι στην τηλεόραση..Τίποτα άλλο δεν έχει αξία, δεν έχει σημασία....

Συνέλθετε επιτέλους.......

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2008

Περί Ευτυχίας...

Ο Κούντερα είχε γράψει πως ευτυχία είναι η επιθυμία επανάληψης. Πόσο ασφαλές είναι να συμφωνήσουμε μαζί του? Η επιθυμία επανάληψης μήπως είναι ουσιαστικά απλά και μόνο η δύναμη της συνήθειας?? Πώς μπορείς να είσαι σίγουρος αν είσαι πραγματικά ευτυχισμένος ή απλά βολεμένος, προσκολλημένος στην δική σου καθημερινή επανάληψη και αρνείσαι να απαγκιστρωθείς απο αυτή επικαλούμενος την έννοια της ευτυχίας, επειδή φοβάσαι να ζήσεις έξω από το μικρόκοσμο της ρουτίνας σου? Ουσιαστικά η επανάληψη, ή εστω κ η επιθυμία της, καταστρέφει την ευτυχία, ειδικά οταν αναφερόμαστε στις ανθρώπινες σχέσεις. Η ευτυχία βρίσκεται στο να ανακαλύπτεις συνέχεια κάτι καινούργιο.
Κάτι μοναδικό, που δεν έχεις ξαναζήσει. Μπορεί με το ίδιο άτομο, μπορεί και με διαφορετικά καθε φορά. Το θέμα είναι να έχεις το θάρρος να αποχωρήσεις απο σχέσεις και καταστάσεις, όταν παρατηρήσεις πως η επανάληψη έρχεται καταπάνω σου και καταλαμβάνει το χώρο που μέχρι πρίν είχαν τα συναισθήματα. Να μην δειλιάζεις. Ποτέ και για τίποτα.
Η ευτυχία είναι σύνθετη και αφηρημένη έννοια. Μπορεί να την έχεις και να μην το μάθεις παρά μόνο όταν τη χάσεις μέσα από τα χέρια σου. Μπορεί να νομίζεις οτι την έχεις, ενώ ουσιαστικά το μόνο που έχεις είναι η επανάληψη. Ο κοντινότερος"ορισμός" της ευτυχίας σ'ατυτόν του Κούντερα θα μπορούσε να είναι οτι ευτυχία είναι η επιθυμία κοινής και συνεχούς πορείας με ενα συγκεκριμένο άτομο. Αλλά όχι επανάληψης. Επανάληψης ποτέ.