Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009

Μαρία Πολυδούρη

"Τα γράμματά σου τα 'χω Αγάπη πρώτη
σε ατίμητο κουτί, μες στην καρδιά μου
τα γράμματά σου πνέουνέ σου τη νιότη
κι ανθίζουνε την όψιμη χαρά μου...

Τα γράμματά σου πάνε, Αγάπη πρώτη
βάρκες λευκές, τη σκέψη μου εκεί κάτου.
Τα γράμματά σου τάφοι, δεν τελειώνει
απάνω τους η λέξη του Θανάτου ..."

Κώστας Γ. Καρυωτάκης





" Δύο ώρες μετά το μεσονύχτι. Το αίμα μου όλο ανεβασμένο στο κεφάλι μου κάνει να χτυπούν φριχτά οι φλέβες και να νοιώθω μια βουή στ’ αυτιά μου σαν να πήρα 30 κόκκους κινίνο. Τι λοιπόν; είνε αυτό ίσως το πάθος που δεν εγνώρισα;… γιατί έτσι πάλι ενηλεής ποιητή μου…"

1 σχόλιο:

jimank1hc είπε...

"Εσύ μονάχα το γλυκό χαμόγελο
καμάρωσες στα χείλη μου απλωμένο
και έχεις μεσ΄στων ματιών μου το ξαστέρωμα
τον πόθο σου τρελά καθρεφτισμένο

Με γνώρισες να γέρνω στην αγάπη σου
σαν πεταλούδα στ' άλυκο λουλούδι
και να σκορπίζω όσο η καρδιά μου δίνονταν
μεθυστικό το ερωτικό τραγούδι"
Μαρία Πολυδούρη.

θα μπορούσε να είναι μια απάντηση...

συνέχισε! γράφεις καλά και έχεις αρκετό χιούμορ!
καλή δύναμη, φέτος φαντάζομαι θα δίνεις παν(ηλίθιες)ελλήνιες...

σε βρήκα τυχαία πατώντας πάνω στην αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι (όχι τη δικιά μου, την δικιά σου δεν θα μπορούσε, δεν είναι ορατή στα μάτια μου, αλλά του Μίλαν Κούντερα που μ'αρέσει τόοοσο όσο και σε σένα...).

καλώς σε βρίσκω λοιπόν και μην ξεχνάς συνέχισε...

*ένα tip οι "κοινωνικές" σχέσεις μέσω καλωδίων είναι νταξ όχι και χρυσός αλλά είναι... άλλωστε μέσα από τα καλώδια οι θεωρίες της Αγγέλικας βγήκαν έξω να πετάξουν...(τι ματαιόδοξο να μετράμε τα "μεγάλα" σε χρυσό...)

τλμ (που θα πεί τα λέμε! καλά δεν παίρνω και όρκο...)